En Toen Bleek het Allemaal Niet Waar

Cherryl de Veth herinnert zich die nacht nog levendig, ze was nog maar zeven jaar oud. Haar ouders waren beneden, verwikkeld in hun nachtelijke schreeuwpartij. Dit maakte de kleine Cherryl altijd doodsbang, en haar reactie die nacht was om ineen te krimpen in de badkamer. Even later kwam haar moeder binnen en snauwde haar toe dat ze moest ophouden met bang zijn. Ze herinnert zich hoe woedend haar moeder was om Cherryl zo bang te zien door al hun geschreeuw. Maar die nacht besloot Cherryl iets anders te doen. Bang voor de woede van haar moeder, onderdrukte ze haar angst en deed alsof ze vrolijk was. Toen haar moeder haar kalme houding zag, liet ze Cherryl verder met rust. Jarenlang, wat ze ook meemaakte, greep Cherryl terug op het ontsnappingsmechanisme dat ze die nacht had geleerd. Het werd voor haar langzaam een verdraaide waarheid - een manier om te overleven in het leven. Iedereen gebruikt overlevingsmechanismen om moeilijke tijden door te komen. Na verloop van tijd behouden we de helpende mechanismen – en als we geluk hebben, ontgroeien we de schadelijke. In En Toen Bleek het Allemaal Niet Waar vertelt Cherryl hoe ze, net als zovelen, bleef vasthouden aan de overlevingsstrategieën en overtuigingen uit haar kindertijd, zelfs toen die haar als volwassene meer kwaad dan goed deden. Dit boek volgt de rode draad van die kinderlijke overtuigingen en laat zien hoe ze zich uitten in haar relaties met familie, vrienden, partners en kinderen. Gaandeweg begon Cherryl te beseffen dat de dingen die ze jarenlang voor waar hield, eigenlijk niet klopten. Ze ontdekte dat het leven zowel het mooie als het pijnlijke kan brengen, en dat juist door haar ware, kwetsbare, imperfecte zelf te omarmen – en haar gebreken te vieren – ze sterk genoeg werd om beide te dragen. Cherryl's verhaal gaat over een gewoon meisje dat opgroeit in Nederland, maar het gaat ook over ieder van ons. Want ook wij herkennen onszelf in die oude kinderovertuigingen, leren ze loslaten wanneer ze niet meer kloppen – en veranderen zo in degene die we altijd al hoorden te zijn.